پژوهش مؤسسه ی مک کنزی حاکی از آن است که در بیست سال آتی، «استعداد» مهمترین منبع رقابتی هر سازمان انتفاعی خواهد بود.

رقابت بر سر جذب استعدادهای برتر در دنیای رقابتی امروز موضوعی بدیهی است. هر ازگاه خبرهایی پیرامون رقابت ابرشرکت هایی همچون گوگل و مایکروسافت می خوانیم که چشم طمع به افراد کلیدی یکدیگر دارند و سرانجام یکی در این میان پیروز می شود.

در ایران اما موضوع به گونه ای دیگر است. به دلیل کمبود نیروی انسانی متخصص فضای رقابت پیچیده تر است و لاجرم احتمال اینکه شرکت ها به رفتارهای غیر حرفه ای متوسل شوند افزایش می یابد. نیروی متخصص به دلیل قصور دانشگاه ها از تربیت فارغ التحصیلان آماده به کارهای حرفه ای و همچنین تمایل کمتر اغلب فارغ التحصیلان به اشتغال حرفه ای، دچار عرضه ی کم است. طبعاً هر اندازه سازمان ها دغدغه ی انجام حرفه ای کارها را داشته باشند تقاضای بیشتری به افراد حرفه ای خواهند داشت. اینجاست که شاهد عدم تعادل در عرضه و تقاضای نیروی انسانی متخصص و شایسته خواهیم بود. معضلی که در جستجو برای کارشناسان خبره خود را نشان می دهد.

حال وظیفه ای خطیر بر عهده ی واحدهای منابع انسانی است و آن عمل کردن به مثابه دیده بان است. واحد منابع انسانی باید ضمن شناسایی مشاغل و نقش های کلیدی، کارکنان شایسته ی خود را نیز شناسایی کند و با چشمانی تیزبین مراقب آنها باشد. این افراد هر آن بر سکوی مهاجرت ایستاده اند و از دست دادن آنها موجب خسران خواهد بود؛ صرف نظر از اینکه ممکن است برای فرد مهاجر سرنوشت بهتری رقم بخورد.

بدون شک پرورش کارشناسان خبره و توانمند، هزینه ای گزاف برای یک سازمان انتفاعی داشته است و تقدیم آسان آن به رقیب چندان با اهداف یک بنگاه اقتصادی هم خوانی ندارد.

در این کتاب به نکات و سرنخ های جالبی درباره ی جنگ استعدادها اشاره شده است.

 

نوشته شده در 86/09/23ساعت 18 توسط افشین دبیری| |