یکی از هزاران ویژگی کشور پیچیده ما مدیریت اتوبوسی است. این پدیده بیش از پنجاه سال گذشته در غرب مرسوم بود و چون به عنوان یکی از موانع توسعه دموکراسی و توسعه سازمان ها شناسایی شد، جای خود را به مدیریت مبتنی بر شایستگی ها داد. در ایران اما اتوبوس ها می آیند و می روند و پیداست که نسل ما آرزوی انتصاب براساس شایستگی را به گور خواهد برد. گفته اند که صدای اعمال شما آن قدر بلند است که کسی فریاد شما را نمی شنود. مادام که رفاقت ها و تعلق به گروه های غیررسمی شاخص اصلی در «مدیریت استعدادها» محسوب می شود، کسی به بیانیه به غایت زیبا طراحی شده ما که در تارک آن شایسته گزینی و شایسته سالاری می درخشد، باور نخواهد داشت.

حرکت مدیریت اتوبوسی ما ادامه دارد؛ اما آن سوی آب ها در کشورهای تا دیروز بدبخت آسیا تحولاتی رخ می دهد: در سنگاپور مجهزترین بندر جهان به هوش مصنوعی شکل می گیرد، در هند صنعت نرم افزار قطبی در جهان می شود، در مالزی بزرگترين ترمينال نفتي خصوصي جهان احداث می شود، در پارک فناوری ویتنام شرکت اینتل تصمیم به سرمایه گذاری 300 میلیون دلاری می گیرد و در چین اتقاقاتی در زیرساخت های اقتصادی می افتد که این کشور را به سوی چشم انداز بزرگترین اقتصاد جهان تا سال 2035 رهنمون می شود.

دوستی قریب به مضمون می گفت در یک کلاس آموزشی در ژاپن به محضی که استاد ملیت مرا فهمید فغان سر داد که شما بهترین نظریه های سازمان و مدیریت را نابود کرده و می کنید و چرا چنین می کنید؟ 

 

پیشنهاد مطالعه:

(+) مدیریت اتوبوسی (علی فردوسی)

(+) آيا «مديريت اتوبوسي» پايان مي يابد؟ (محسن مقصودي)

(+) طنز مدیریت اتوبوسی (امیر هوشنگ آذردشتی)

نوشته شده در 87/08/09ساعت 19 توسط افشین دبیری| |